Peygamberimizin (s.a.v.) 632'deki vefatından sonra, Müslüman toplumunun idaresini sırasıyla dört yakın sahâbî üstlendi. Sünni gelenekte bu dört halife "Râşid Halifeler" (doğru yolda olan halifeler) olarak anılır.
Hz. Ebû Bekir (halifelik: 632-634)
Peygamberimizin en yakın arkadaşlarından ve ilk Müslümanlardan biri olarak kabul edilir. "Sıddîk" (doğrulayan) lakabıyla anılır. Kısa halifeliği döneminde, peygamberliğini yalanlayan bazı kabilelere karşı yürütülen Ridde Savaşları ile İslam topluluğunun birliğinin korunmasında önemli bir rol oynadığı kabul edilir.
Hz. Ömer (halifelik: 634-644)
"Fârûk" (hak ile bâtılı ayıran) lakabıyla anılır. Halifeliği döneminde İslam topraklarının hızla genişlediği, divan (devlet kayıt) sisteminin kurulduğu ve hicri takvimin resmî olarak başlatıldığı kabul edilir.
Hz. Osman (halifelik: 644-656)
"Zinnûreyn" (iki nur sahibi — Peygamberimizin iki kızıyla sırasıyla evlendiği için) lakabıyla anılır. Halifeliği döneminde Kur'an metninin standart bir nüshada (Mushaf-ı Osmânî) bir araya getirilip çoğaltıldığı kabul edilir.
Hz. Ali (halifelik: 656-661)
Peygamberimizin amcasının oğlu ve damadıdır (Hz. Fâtıma ile evliliği yoluyla). İlim ve cesaretiyle tanınır; Şii gelenekte ayrıca özel bir konuma sahiptir. Halifeliği döneminde iç karışıklıklar yaşandığı bilinir.
Bu dört halifenin sıralaması ve konumu Sünni gelenekte kabul edildiği şekliyle sunulmuştur; farklı İslami gelenekler (ör. Şiilik) bu dönemi farklı yorumlayabilir. Bu sayfa yalnızca genel, tartışmasız biyografik çerçeveyi özetlemektedir.